Door Arie Pals

Na drie fantastische jaren bij de Grasshoppers komt er voor mij een einde aan deze periode.

In die tijd werd mij wel eens gevraagd waarom ik bij de Grasshoppers wilde horen of waarom ik überhaupt perse wilde vliegen.

Mij is gebleken dat hierop moeilijk een kort en krachtig antwoord is te geven. Met uitspraken als, “avontuur” of “door heel West- Europa kunnen vliegen” of “het vliegen zit in mijn bloed” kwam je wel een stuk in de goede richting, maar er is meer.

Als je de uitdaging aanneemt om bij het Team te vliegen en het je lukt om de helikopter tot in de puntjes te beheersen en op de centimeter nauwkeurig te vliegen, dan geeft dat een kick.

Het is de persoonlijke voldoening die een belangrijke motivatie geeft. Dat wordt nog sterker op het moment als je met z’n allen naar perfectionisme streeft en haalt! Daar ligt een grote taak voor de Teamleider. Ik geloof dat Theo dat ook zo zag: Hij schiep een klimaat waarin ieder Teamlid werd aangespoord tot het leveren van topprestaties, zodat de Grasshoppers op vele vliegshows als Highlight voor de dag kwamen.

Zodoende vertegenwoordig je de Koninklijke Luchtmacht op een professionele en enthousiaste manier, met vele goede aspecten: goodwill kweken bij de mensen in de regio; airminded maken van de bevolking die zo bovendien iets terugziet van de aan defensie besteedde belastinggelden: en vooral het enthousiast maken van potentiële Luchtmacht vliegers.

Ik heb menig wervingsman horen zuchten dat de luchtmachtselektie steeds maar weer hoge percentages kandidaten aftest. Daartegen viel niet op te werken zeker niet met het huidige personeelstekort en groeiende vraag naar vliegers en technici. Maar toen hij met enkele Grasshoppers bij zijn standje meteen een topdrukte te verwerken kreeg was de mopperende adjudant veranderd in een enthousiaste Klu-promotor.