het is zover, u kunt ons in 2026 bezoeken op Vliegbasis Deelen
Seizoen 1987
De Grasshoppers waren in alle opzichten een succes. Fantastische shows, en het publiek genoot met volle teugen. Iedereen kende de roodwitblauwe Alouette’s met hun karakteristieke geluid en waren in binnen en buitenland een graag geziene gast.
Al na de tweede show moest het team vertrekken naar Aviano in Italië. Dat was voor hen meteen een hoogtepunt, al hadden ze deze bestemming liever aan het einde van het seizoen aangedaan.
De terugreis verliep niet helemaal vlekkeloos. Na een tankstop in Dijon vlogen ze over uitgestrekte bossen, toen in een van de toestellen een vreemd geluid werd gehoord. Na een korte testvlucht door Alfred en Gerard bleek het loos alarm en kon de vlucht worden voortgezet.
Na een tussenstop in Luxemburg kreeg toestel nummer 2 echter te maken met een vogelaanvaring. De ruit midden onder werd provisorisch dichtgeplakt, waarna men met een snelheid van 70 knopen veilig naar huis kon terugvliegen.
Donderdagochtend vertrok het team richting Koksijde om aan een druk weekend te beginnen, aangezien het programma gecombineerd werd met Manston (UK). De weergoden waren hen goed gezind, want het was het hele weekend stralend weer.
De verkenning bleek echter een moeilijke opgave. De publiekslijn liep totaal niet evenwijdig aan de displaylijn; sterker nog, ze maakten een hoek van zeker 30 à 40 graden met elkaar. Referentiepunt voor de displaylijn was een kronkelig slootje dat een korenveld van een bietenveld scheidde, aangevuld met een bosje, stoplichten en enkele gebouwtjes als markante punten. De baan werkte daarbij eerder verwarrend dan ondersteunend.
Toch verliepen zowel de training als de show naar volle tevredenheid. Een pluim voor de mannen én vrouw.
Manston werd gekenmerkt door een grote, lange en brede landingsbaan die tijdens de Tweede Wereldoorlog werd gebruikt als voorzorgs- en crashlandingsbaan voor gehavende oorlogsvliegtuigen die uit de strijd terugkeerden. De baan was zó breed dat er zelfs drie à vier vliegtuigen tegelijk naast elkaar konden landen.
Die zondag hadden de Engelsen een uitstekend georganiseerde show opgezet. Het was hier dat we de eerste goede, vriendschappelijke banden legden met het Engelse Gazelle-demonstratieteam The Sharks. Sindsdien zijn beide teams met elkaar verbroederd.
Na de show op Fairford, die plaatsvond op 18 en 19 juli, vertrokken alle deelnemers op zondagavond per bus naar een klein vliegveldje vlak bij South Cerney. Daar wachtte hen een laatste feestavond met prijsuitreiking, in een enorme tent.
En toen gebeurde het ongelooflijke: de Grasshoppers werden maar liefst twee keer naar voren geroepen en kregen twee van de drie mogelijke prijzen overhandigd. Zij wonnen daar het International Display Sword voor beste vliegdemonstratie door een buitenlandse deelnemer gevlogen. En als klap op de vuurpijl ontvingen de Grasshoppers tevens de Sir Douglas Bader Trophy. Met veel pers en televisie aanwezig was dit een fantastische en totaal onverwachte bekroning voor een team dat op dat moment al 14 jaar bestond.
Dat jaar werden er 14 demonstraties gevlogen. De laatste was de Open Deur op 6 september op Kleine Brogel (België)
Namen van de Vliegers in 1987
Leader 1st Lt Theo Tenhaaf
1st Lt Gerard Havekes
Coach Major J.Zuurbier
2st Lt Bart Hoitink
2nd Lt Alexandra Wiessing
Comentator/Manager 2nd Lt Mark Wasser
Namen van de Technische Crew
Sgt H. Boerefijn
Sgt J.Ruben
Sgt E.Spieksma
Sgt A. Huhnholz
Sgt O.Roelofs
Zo af en toe gingen de partners ook mee op tour. Hier zaten de vrouwen heerlijk in de zon en hadden ze dezelfde hechte band als het team.
Ergens in een Duitse biergarten werd van een welverdiende rust genoten.
